*~*ต้นอ้อ*~*'s profile*~*~*MissPink*~*~*PhotosBlogListsMore Tools Help

*~*~*MissPink*~*~*

เก็บเธอไว้...ข้างในจนลึกสุดใจ...ได้คิดถึงเธออีกคราวเมื่อวันที่เหงาจับใจ ไม่มีใครฉันยังมีเธอ
by 
by 
by 
by 

Windows Media Player

November 26

*~* ลอยกระทง...*~*

 
 
             วันเสาร์ที่ผ่านมาที่ในมอ จัดงานวันลอยกระทง ปีนีรู้สึกเหงาๆยังไงไม่รู้ปีที่แล้วยังไปลอยกระทงกันตั้ง 8 คน แต่มาปีนี้เหลือแค่ฉันกับเหมียวสองคนเอง  ที่งานก็ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจมากหรอก  แต่ก็ยังมีซุ้มของน้องๆที่จัดให้มาเล่นเกมส์สอยดาวฯลฯ ที่ทำให้บรรยากาศในงานไม่เงียบเหงาเกินไป ปีนี้พิเศษกว่าทุกปีที่ว่าทางสโมสรนักศึกษาเค้าเอาโคมมาขายด้วยสิ เห็นคนอื่นเค้าปล่อยโคมน่าสนุกดี  ในงานมีประกวดนางนพมาศด้วยมันก็น่าสนุกดีอยู่หรอกแต่นางนพมาศที่ขึ้นประกวดมะค่อยสวยเลยนี่สิ เลยมะรู้ว่าจาเชียร์ใครดี..  ยืนดูนางนพมาศสักพักฉันก็เลยชวนเหมียวไปหาซื้อกระทงมาลอยกัน  แต่ดูเหมือนทุนทรัพย์ของฉันและของเหมียวจะมีน้อย  เพราะว่าเอาตังค์ติดตัวมาร้อยเดียวเองซื้อของกินไปเยอะล่ะตังค์ก็เลยเหลือนิดเดียว  เราก็เลยเดินหากระทงที่มันสวยๆ แล้วก็ถูกๆ ( และอีกอย่างหนึ่งเพื่อเป็นการไม่เปลืองทรัพยากรธรรมชาติ และเหลือกระทงไว้ให้คนอื่นเค้าได้ลอยบ้าง แต่นี่เป็นแค่ความคิดแค่นั้นนะ ) เราก็เลยซื้อกระทงมาคนละอันมาลอยคู่กัน ถึงตอนอธิษฐานอะไรมาดลใจฉันก็ไม่รู้  ฉันก็เลยอธิษฐานไปว่า"ขอให้ปีหน้ามีคู่มาลอยด้วยเถอะ..."  แต่มันจะมีรึว่าไม่มีก็ต้องรอดูกันปีหน้าล่ะกัน  จากนั้นเค้าก็จุดพลุโอ้โห!!สวยมั่กๆ โรแมนติกมากเลยถ้าคิดว่าคนข้างๆไม่ใช่เหมียวแต่เป็นคนที่ฉันรักมากๆ  ก็คงสุดยอดไปเลยล่ะงานนี้
                   คิดถึง.....มันคงจะไม่คิดถึงหรอกหากผู้คนรอบๆข้าง  เค้าไม่เดินมากันเป็นคู่ๆ แล้วทำท่าทางรักกันซะขนาดนั้น  เค้าจะรู้รึปล่าวนะว่าคนที่มองอยู่กำลังอิจฉา ถ้าหากเรายังไม่เลิกกันเราคงได้มาลอยกระทงด้วยกัน  เดินไปไหนมาไหนด้วยกัน...แต่ตอนนี้ฉันทำได้แค่มองเท่านั้น....
November 21

*~* เริ่มต้นใหม่...ลุกขึ้น ลุกขึ้น..*~*

 
            หลังจากตัดการสื่อสารบางช่องทางออกไปแล้วก็สบายใจขึ้นเพราะว่าไม่ต้องเห็นอะไรที่มันบาดใจแล้ว
ไม่ต้องมานั่งฟุ้งซ่านว่าตอนนี้เขาจะเป็นตายร้ายดียังไง ไม่ต้องสนใจในสิ่งที่เขาทำ
ตอนนี้ฉันจะพยายามสร้างกำแพงและเหวที่ลึกและกว้างขึ้นมาภายในใจตัวเอง เพื่อที่จะลืมเขา
และทำใจให้ได้เร็วที่สุด ฉันเกลียดความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้
ฉันเกลียดความผิดหวัง และฉันกลัวที่จะผิดหวังอีก
จะมีใครมั้ยล่ะที่รักเราโดยไม่มีข้อแม้ รักเราโดยที่ไม่ต้องมาคิดอะไรมากมายกับสิ่งที่เราเป็น
เราอยากมีความรักที่มั่นคงทั้งเรา และเขา เราอยากรักคนที่รักเรา
คนรักสำหรับเราน่ะภายนอกคงไม่สำคัญเท่ากับความรักจากในใจเขาที่มีให้เราหรอกนะ
ตอนนี้ตั้งใจแล้วว่า 1 เดือนนี้จะทำใจให้ได้โดยสมบูรณ์แบบ ฉันจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ทิ้งมันเอาไว้ข้างหลังแหล่ะ ฉันคงไม่มานั่งเสียดายวันเวลาเก่าๆแล้ว
สิ่งไหนที่มันมาทิ่มแทงใจ ก็ทิ้งไปซะให้รู้รอด
สิ่งไหนที่เราทำแล้วมันไร้ค่า ก็กองเอาไว้ตรงนั้น
พอแล้วที่จะมาเครีย พอแล้วที่จะเสียใจ และ พอแล้วกับความรักที่มันไม่สมหวัง
มันถึงเวลาลุกขึ้นมาใหม่...เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ...
 
November 20

*~*อยากให้ปาฏิหาริย์มีอีกครั้ง...*~*

               
เลิกกัน.... คงเป็นความรู้สึกของคนสองคนที่รักกัน แล้วคิดว่าไปด้วยกันไม่ได้
หรือ..อาจจะเป็นเพราะคนใดคนหนึ่งเข้ามา แล้วทำให้ความรู้สึกของใครบางคนเปลี่ยนไป
หรือ..อาจจะเป็นเพราะหมดใจกันแล้ว...
เมื่อวาน..เค้ารับโทรศัพท์เป็นวันแรกหลังจากที่เราทะเลาะกันเมื่อ 1 เดือนที่ผ่านมา
แต่วันนี้...เค้าเปลี่ยนไปแล้ว เค้าบอกถึงความรู้สึกที่มีต่อเราว่า
"เราคงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว เพราะว่าเค้าไม่ได้รักเราเหมือนแต่ก่อน"
น้ำตา... ไม่สามารถช่วยอะไรได้หรอก
แต่มันอาจจะทำให้คนอื่นรับรู้ว่า..เรากำลังเสียใจ เรากำลังอ่อนแอ
วันนี้..ร้องไห้ทั้งวั้นเลย เพราะว่าอ้อไม่สามารถทำใจได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ทำใจ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆสำหรับคนที่ถูกบอกเลิก
ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆใน 1วัน
 และมันก็ไมใช่เรื่องที่จะเอาใครสักคนมาแทนที่เพื่อให้ทำใจได้ง่ายขึ้น..


บางครั้ง"ความรัก"ก็ทำให้เราขาดเหตุผลและการควบคุม

อานุภาพของมันยิ่งกว่าอาวุธใดๆ

เพราะมันไม่ต้องใช้งบประมาณในการสร้าง

มันไม่ต้องใช้นักวิทยาศาสตร์ คิดค้น

ความเจ็บปวดที่เกิดจากความรัก

มันไม่มีบาดแผลทางกาย แต่เจ็บปวดได้เทียบเท่า

บางคน ถึงกับตาย ทั้งๆที่ยังหายใจ

------------------------------------------------------------------

สิ่งที่มันถูกกำหนดไว้แล้ว

...ที่สุด เราก็ไม่สามารถเปลี่ยนมันได้

ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน


--------เพลงจิตใต้สำนึก---------

เซ็งทั้งวันซึมทั้งคืน ดึกแล้วฉันก็ยังตื่น
ต้องออกมายืนข่มใจที่คิดถึงเธอ
เจอหน้ากันเรื่องฉันพาล ตะคอกเธอไปวันวาน
ก็มันเสียใจ ทำไมเธอพาเขามา ก็ลืมว่าเรานะเลิกกันแล้ว
ก็นานจนเธอมีคนใหม่ แต่ใจทำไมไม่เคยจะจำ
จิตใต้สำนึก ลึกๆยังนึกว่าเธอเป็นของฉัน
อาจจะเผลอไปบ้าง ที่อาการต้องขอโทษที
จิตใต้สำนึกที่ลึก ก็ลืมเธอไม่ได้สักที
เหมือนคนบ้าบอ ที่รอเธออยู่เหมือนเดิม

นานเท่าไรยังไม่ชิน
หูไม่ยอมได้ยิน คำว่าลา กับคำว่าไม่รักกัน
ไม่ต้องโทรไม่ต้องมา อย่าเห็นกันเลยดีกว่า
เธอบอกประจำอย่าทำเป็นไม่เข้าใจ
ก็ลืมว่าเรานะเลิกกันแล้ว
ก็นานจนเธอมีคนใหม่ แต่ใจทำไมไม่เคยจะจำ

 
 
There are no photo albums.